«TEXNH KAI ΔIKTATOPIA» ΣTA EYPΩΠAΛIA 1982

Γιώργος Iωάννου, «Απειλή Καθ’ Οδόν», 1972 Λάδι σε μουσαμά, 100 x 70 cm

Γιώργος Iωάννου, «Απειλή Καθ’ Οδόν», 1972
Λάδι σε μουσαμά, 100 x 70 cm

Εικόνα στην Ύλη, 1981 Αποτοιχισμένη επιφάνεια, σχέδιο με μολύβι, 250x91 εκ. (Συλλογή Δάκη Ιωάννου) Image through Matter, 1981 Detached wall surface, pencil drawing, 250x91 cm (Dakis Ioannou collection)

Ρένα Παπασπύρου, Εικόνα στην Ύλη, 1981 Αποτοιχισμένη επιφάνεια, σχέδιο με μολύβι, 250×91 εκ. (Συλλογή Δάκη Ιωάννου)

«Τέσσερις δάσκαλοι», «Ρεαλισμός-εξπρεσιονισμός», «2Χ10», «Τέχνη και δικτατορία», «Εικόνες που αναδύονται», «Μπουζιάνης» ήταν οι τίτλοι των εκθέσεων που επιμελήθηκε για τα Ευρωπάλια, ο κριτικός τέχνης και πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής Αλέξανδρος Ξύδης. «Δημιουργήσαμε τις ενότητες αυτές», μου είχε πεί τότε σε συνέντευξη του για τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, «προσπαθώντας να  επιτύχουμε την πληρέστερη εκπροσώπηση της ελληνικής τέχνης». Οι τέσσερις δάσκαλοι (Τσαρούχης, Μόραλης, Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Διαμαντόπουλος)  μάλλον απογοήτευσαν. Και  η έκθεση προκάλεσε εγχώριες αντιδράσεις γιατί δέν συμμετείχαν ο Γιάννης Σπυρόπουλος και ο Αλέκος Κοντόπουλος, οι εκφραστές της αφηρημένης τέχνης στήν Ελλάδα. Στίς «Εικόνες που αναδύονται» που παρουσιάστηκαν στην Αμβέρσα συμμετείχε και η Ρένα Παπασπύρου, με την οποία με συνδέει έκτοτε στενή φιλία.

Ιδιαίτερη περίπτωση αποτέλεσε η έκθεση  «Τέχνη και Δικτατορία». «Πρόκειται για φαινόμενο  καθαρά ελληνικό», δήλωσε στήν ίδια συνέντευξη τότε ο Ξύδης,  «και δείχνει την αντίδραση του ευαίσθητου καλλιτέχνη στο στρατιωτικό καθεστώς». Συμμετείχαν οι Κανιάρης, Καραβέλα, Δεκουλάκος, Γουναρίδης, Γιώργος Ιωάννου, Κοκκινίδης, Σόρογκας, Μανωλεδάκης, Τούγιας, Περδικίδης που ζούσαν και εξέθεσαν την εποχή της δικτατορίας στην Ελλάδα.. Ομως η έκθεση αυτή δεν ήταν ακριβώς ευπρόσδεκτη απο τους Βέλγους και μόνο χάρη στην επιμονή του Α.Ξύδη πραγματοποιήθηκε τελικά.

Χαρακτηριστικό είναι οτι ταινία του Παντελή Βούλγαρη για τη δικτατορία προβλήθηκε μέν στα εγκαίνια, αλλά απαγορεύτηκε η προβολή της σε βίντεο τις επόμενες μέρες, όπως είχε αρχικά προγραμματισθεί. Τη μερίδα του λέοντος από άποψη προβολής είχε η έκθεση «2Χ10» δηλαδή δυό φορές από δέκα καλλιτέχνες. Τα εγκαίνια έγιναν στό Palais des Beaux Arts τήν ίδια μέρα των επίσημων εγκαινίων. Οι πρώτοι δέκα ήταν οι Αντωνάκος, Μπουτέας, Ντάβου, Κανιάρης, Μολφέσης, Νίκος, Παύλος, Ξαγοράρης, Τσόκλης, Λογοθέτης. Ολοι οι καλλιτέχνες που εξέθεταν, στις διάφορες ενότητες με πρόσκληση του Υπουργείου Πολιτισμού βρίσκονταν στίς Βρυξέλλες κι έδωσαν πραγματικά ζωή στην πόλη.

Τώρα που ανατρέχω σ΄ όλα αυτά καταλήγω ότι ηταν ακόμη χρυσή εποχή για την ελληνική τέχνη, αφού το ίδιο το Υπουργείο Πολιτισμού φρόντιζε για την προβολή της στο εξωτερικό. Αντίθετα με οτι συμβαίνει σήμερα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s